Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Η Ελλάδα άρρωστη & αιχμάλωτη της ιδιότυπης ομηρίας των «δημοκρατών», των «συνδικαλιστών» και των μετρίων!!!

Με αφορμή την απαίτηση περίπου 350 πρώην βουλευτών(850 είναι περίπου οι αιτήσεις) που  ζητούν αναδρομικές αυξήσεις, σύμφωνα με την Αντιπρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Φλωρεντία Καλδή, θα ήθελα να μοιρασθώ μαζί σας  ορισμένες σκέψεις που αποκρύπτονται συστηματικά από τους «ταγούς» της πολιτικής, γιατί δε μπορούν ακόμη και σήμερα, στη τραγική κατάσταση που περιήλθε η χώρα να αναγνωρίσουν δημόσια τα λάθη του παρελθόντος, να ζητήσουν ταπεινά και
ικετευτικά συγνώμη, ώστε να δώσουν στην κοινωνία το δικαίωμα να προχωρήσει απερίσπαστη στην επίλυσή τους, έστω και καθυστερημένα.
Σημειώνεται ότι από τη στιγμή που δικαιωθεί έστω και ένας συνταξιούχος βουλευτής που έχει προσφύγει στη Δικαιοσύνη, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για να διεκδικήσουν αυξήσεις πέρα από τους συνταξιούχους, και οι εν ενεργεία βουλευτές εφόσον το επιθυμούν.
“Χαίρε Θράσος απύθμενον”, λοιπόν…. Λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν πως μια μέρα οι πρωτεργάτες της κατακρήμνισης της χώρας θα εμφανίζονταν ως υπερασπιστές του δικαίου και τιμητές των πάντων… Και όμως έγινε και αυτό!!!

Η Ελλάδα βιώνει τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια τη δικτατορία των λεγόμενων «δημοκρατών».
Στο όνομα της «λαϊκής συμμετοχής» δόθηκε το δικαίωμα της συνδιοίκησης και συναπόφασης στους εργαζόμενους δημοσίων φορέων και ΔΕΚΟ!!! Εξέθρεψε λοιπόν σταδιακά μια νέα τάξη εργατοπατέρων και «συνδικαλιστών» που ελάχιστα προσέφεραν και τα πάντα απαιτούσαν…
Στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης» κατασπαταλήθηκαν πόροι με επίκεντρο την προνομιούχο τάξη των κομματικά εγκάθετων αφισσοκολητών.
Στο όνομα της «ισότητας» αλώθηκε ο δημόσιος τομέας από τους πράσινους, έπειτα από τους γαλάζιους και ούτω καθεξής.
Μία πρωτόγνωρη συνομοταξία απίθανων ανθρώπων καθιερώθηκε και κατέλαβε την εξουσία δημοσίων φορέων και υπηρεσιών μετά τη μεταπολίτευση.  Οι αριβίστες αυτοί συμπεριφέρθηκαν ως κατακτητές χειρίστου είδους, ώστε να καθιερωθούν και να εδραιωθούν στην εξουσία. Έτσι φθάσαμε στα σημερινά μας χάλια και αγγίξαμε τον πάτο…
Είναι πράγματα λίγο πολύ γνωστά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ και τις παρενέργειες τις νιώθει πλέον στο πετσί του το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Λογικό θα ήταν το ξεκαθάρισμα να ξεκίναγε από τους σκλαβωμένους αυτούς χώρους που ασφυκτιούν κάτω από την μπότα των κατακτητών τους. Δυστυχώς όμως συνεχίζουν να κωφεύουν. Όχι γιατί δεν ξέρουν τι συμβαίνει, όχι γιατί δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν. Πολύ απλά, δε θέλουν. Δε θέλουν να κτυπήσουν τους δικούς τους ανθρώπους, «τα σπλάχνα τους», εκείνους που τους στήριξαν στην εξουσία. Βλέπετε, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε «ο λαός στην εξουσία» εννοούσε προφανώς τους δικούς του ανθρώπους στην εξουσία. Αυτή την εξουσία δε θα την παραδώσουν εύκολα, δε θα διαλύσουν τους μηχανισμούς που έχουν στήσει εδώ και χρόνια, δε θα σκοτώσουν την κότα που τους κάνει τα χρυσά αυγά. Και για να μη λέμε μόνο για τον Ανδρέα Παπανδρέου και να είμαστε δίκαιοι, τα ίδια ακριβώς πράγματα έκαναν και οι άλλοι και μάλιστα τα έκαναν σαν να μοιάζουν με κακή και φθηνή αντιγραφή...
Είμαστε μάρτυρες σε μια εποχή που συνεχίζει να ανθίζει η οικογενειοκρατία…οι κουμπάροι…οι μέτριοι που βαπτίζονται μετριοπαθείς….οι αρεστοί κάθε μορφής εξουσίας…οι άτολμοι…οι
yes men…οι «συναινετικοί»…οι κωλοτούμπες….οι άνθρωποι της σφαλιάρας….
Μοναδικό προσόν για την κατάταξη κάθε ενδιαφερομένου στην εν λόγω συνομοταξία οι εντυπωσιακές κυβιστήσεις ή επί το λαϊκότερο κωλοτούμπες στις οποίες επιδίδονται, που δεν οφείλονται σε τίποτε άλλο παρά στην ελάχιστη οστική μάζα της σπονδυλικής στήλης και στο περίσσευμα σιέλου στους ομώνυμους αδένες, για τα οποία  έχουν προικισθεί απ’ τη φύση!!!
Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο συνασπισμός των μετρίων, η συνωμοσία των «μετριοπαθών», αποτελεί κυρίαρχη τάση της εποχής μας.
Γιατί; Μα γιατί απλά κάθε εξουσία, με τα λαμόγια και τους παρατρεχάμενους που τη στηρίζουν και που σκοπό έχουν μόνο τις επόμενες εκλογές και τη μάσα, δε θέλουν στα πόδια τους άξιους, αλλά χαμερπείς υπηρέτες και προσκυνητές!!!
Μόνο που για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το να συγκρίνουμε βέβαια  τους "κουμπάρους" με το μεταπολιτευτικό Παπανδρεϊκό σύστημα διαφθοράς...είναι σα να συγκρίνουμε ένα φτυάρι μ’ έναν εκσκαφέα!!!
Τα συστήματα εξουσίας λοιπόν βαπτίζουν τους μέτριους «μετριοπαθείς» και αμέσως μετά ξεκινούν να πείσουν την κοινή γνώμη να αποδεχθεί τις προσωπικότητες με «ειδικό βάρος». Όλους εκείνους δηλαδή που η καθεστηκυία τάξη δε φοβάται, τις «ηγετικές» προσωπικότητες του «διαλόγου» και της «ισορροπίας» που δε θα απειλήσουν ποτέ τη διαπλοκή, τα συμφέροντα, τους κυρίαρχους εξωθεσμικούς πόλους εξουσίας.
Παραφράζοντας τον Μαρξ «Μέτριοι(μετριοπαθείς, χαμηλών τόνων) όλου του κόσμου ενωθείτε», η γη σας ανήκει. Συνασπιστείτε απέναντι σ’ όποιον ξεχωρίζει, σ’ όποιον μπορεί στο μέλλον να σας απειλήσει….
Τι θα μπορούσε κάποιος να προσδοκά άραγε από μια χώρα σαν την Ελλάδα που εξυμνά και αποθεώνει τη μετριότητα σε κυρίαρχη δύναμη και τους εκπροσώπους της «μετριοπαθείς» συμφεροντολόγους, αναχρονιστές, φιλοτομαριστές, χωρίς ηθικά διλήμματα, τζάμπα μάγκες, σε ηγέτες εν ζωή, τους δε δυναμικούς εκφραστές της αλήθειας, της αξίας, της πρωτοβουλίας και της ευθύνης σε μεταθανάτια ιδεατά σύμβολα, σε ακίνδυνα είδωλα ηλιθίων ρομαντικών.

Αντισταθείτε στη μετριότητα, αντιπαρατεθείτε με τους μέτριους που λυμαίνονται την εξουσία, πολεμήστε την πεπονόφλουδα της μετριοπάθειας και του υποτιθέμενου διαλόγου….Οι λύσεις για τη χώρα είναι επώδυνες και απαιτούν πάνω απ’ όλα πάθος για ζωή και δημιουργία και όχι απλά μετριο-πάθεια ….
Άς αποκαθηλώσουμε  δια παντός απ’ τη ζωή μας και την κουλτούρα μας την κωλοτούμπα των μετρίων ως απαραίτητο προσόν καταξίωσης  και προόδου.
Δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά το σύμβολο του ασπόνδυλου και ακαλλιέργητου χαρακτήρα ενός άβουλου οργάνου.
Μόνο έτσι θα ανατείλει δειλά δειλά ο ήλιος της ελπίδας για το λαό, μέσα από το πυκνό σκοτάδι  που την περιέφεραν οι μέτριοι……μασκαρεμένοι σε «μετριοπαθείς»

Τους βολεύει βλέπετε να προβάλουν σε κάθε περίπτωση τόσο για εγχώρια κατανάλωση, όσο και σε συζητήσεις στο εξωτερικό ως αιτία παντός κακού στην Ελλάδα τη φοροδιαφυγή, που κατά κάποιο τρόπο έχει εξελιχθεί και όχι βέβαια τυχαία, σε εθνικό σπορ των Ελλήνων. Χωρίς να παραβλέπουμε σε καμία περίπτωση τη σημαντικότατη επίπτωση της πράξης αυτής, επισημαίνουμε ότι ο μίτος της Αριάδνης έχει την αφετηρία του κάπου αλλού. Για να ξεριζώσουν το κακό θα πρέπει να πυροβολήσουν τα πόδια τους, θα πρέπει να ματώσουν και να πονέσουν…
Η δίωξη της φοροδιαφυγής που διαφημίζεται κατά κόρον από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και τον φιλικό της τύπο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια βολική δικαιολογία, ένα κατά κάποιο τρόπο εξιλαστήριο θύμα, αφού δεν έχει πρόσωπο. Αφορά πολλούς, θεωρητικά τους πάντες, αποτελεί το τέλειο άλλοθι για απόδοση συλλογικής ενοχής και τιμωρίας και επιτρέπει σε κάποιους να εμφανίζονται ως τιμητές. Όμως η φοροδιαφυγή δεν είναι σε τελική ανάλυση τίποτε περισσότερο από το αποτέλεσμα της πολιτικής που ασκήθηκε στον ταλαιπωρημένο αυτό τόπο. Μια στρέβλωση που προέκυψε και τροφοδοτήθηκε απ’ την ασυδοσία της πολιτικής.
Είναι λοιπόν καιρός να δουν τόσο η κυβέρνηση, όσο και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, κατάματα στον καθρέπτη της ιστορίας το αληθινό τους πρόσωπο, να αναγνωρίσουν το τεράστιο μερίδιο ευθύνης τους στην καταβύθιση και στον εξευτελισμό της χώρας και να πάψουν να  αποπροσανατολίζουν το κοινό από την πηγή του κακού…
Να αποδεχθούν ότι υπήρξαν αρχιτέκτονες ενός σαθρού οικοδομήματος που παρέσυρε όλη την κοινωνία στον όλεθρο και να ζητήσουν ταπεινά και ικετευτικά συγνώμη…Γιατί ένα πρόβλημα για να επιλυθεί ριζικά, πρώτα θα πρέπει να διαγνωσθεί και να αναλυθεί σε βάθος και όχι να αποκρύπτεται συστηματικά και επίμονα…Χωρίς το μείζον της πολιτικής διαφθοράς είναι σίγουρο πως θα εξέλιπε και το έλασσον της κάθε φοροδιαφυγής…
Τι να πούμε όμως όταν για χρόνια και με μοναδική σκέψη τη ψήφο του εξαπατημένου Έλληνα, αποτέλεσε κυρίαρχο σύνθημα των πολιτικών μας το… “Σήμερον πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκωμεν...”
Και για να συμπληρώσω τις σκέψεις μου επικαλούμενος την αρχαία αυθεντία: "φύσιν πονηράν μεταβαλείν ου ράδιον"...

Από τη μια μεριά λοιπόν  βλέπουμε  τη σήψη, τη διαφθορά και τον ξεπεσμό του μεταπολιτευτικού πολιτικού κόσμου, από την άλλη, μόλις χθες αποχαιρετήσαμε  τον καλό μας άνθρωπο που ευτύχησε να νιώσει την πλήρη  κοινωνική αποδοχή και καταξίωση, το Θανάση Βέγγο.
Χθες λοιπόν συνειδητοποίησα επακριβώς πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα στο
"να δίνεις και την ψυχή σου" απο το "να πουλάς και την ψυχή σου".
Dr.Query

About the Author

BlogOfBlogs

Author & Editor

BlogInGr - Blogging since 2008 , with some breaks.

 
BlogInGr © 2015 - Blogger Templates Designed by Templateism.com